Ale są takie momenty, kiedy możemy sobie pozwolić na nieco więcej przyjemności z palenia. Wieczór, puste mieszkanie, półmrok, zimne piwko, sięgamy po fajka i zapuszczamy klimatyczną nutę.

Oto subiektywna lista dziesięciu najlepszych piosenek do papierosa. Dla prawdziwych facetów, nomadów współczesnego świata, wolnych i kroczących własnymi ścieżkami. Jak ci w reklamach Gillette.

10. Bruce Springsteen – Born to Run (Acoustic)

Doskonałe wykonanie doskonałej piosenki. Jeżeli zawsze szukaliście idealnego utworu o życiu, śmierci, seksie, miłości i Ameryce, to właśnie znaleźliście.

9. Bob Dylan – Blowin’ in the Wind

Matka wszystkich piosenek-sprzeciwów. Green Day, U2 i Linkin Park czyszczą buty temu panu.

8. Lou Reed – Perfect Day

Na koniec dobrego dnia.

7. LCD Soundsystem – New York I Love You, But You’re Bringing Me Down

Nie wiem, jakim cudem Murphy to nagrał. Ale nagrał. I chwała mu.

6. Nick Cave – Into My Arms

Prawdopodobnie najlepsza piosenka prawdopodobnie najlepszego songwritera ever. Pure beauty.

5. The Rolling Stones – Let It Loose

Mick Jagger też miewał chwile refleksji.

4. Pink Floyd – Comfortably Numb

Generalnie nie jestem fanem Floydów. Ale „Comfortably Numb” miecie.

3. Ray Charles – Georgia In My Mind

Żywa, ślepa legenda. He, he.

2. The Eagles – Hotel California

Piosenka-legenda.

1. Tom Waits – The Piano Has Been Drinking

Zastanawialiście się kiedyś ile whisky musiało wypić i ile papierosów wypalić to gardło, żeby ten głos tak brzmiał? Ja wiem. Dużo.

Przy pisaniu tego posta wypito jedno piwo i wypalono 5 papierosów.

Są takie chwile, kiedy nie trzeba nic pisać. Ja napiszę jednak: Beach Boys żyją, ale 9.6 z Pichforka przesadzone. Tym niemniej – ojajebię.

Szczerze mówiąc w dupie mam jak oni śpiewają, ale dziewczyna była zainteresowana, więc wpisałem w YouTube „Artur Chamski” (zajebiste nazwisko swoją drogą) i przelecieliśmy przez dokoniania pana Chamskiego. „Na zawsze i na wieczność”, „Na jednej z dzikich plaż”, „Nie ma miłości bez zazdrości”, „Help!”… cooooo kurwa? Wróóóóóć. „Help!”? TO „Help!”? Tak kurwa. To „Help!”.

Pomijam już to, że The Beatles się nie coveruje. Można, można to nawet zrobić nieźle, ale nigdy nie zrobi się tego lepiej. Coverowanie Fab Four jest więc pozbawione sensu i koniec kropka.

Ale coverowanie The Beatles w gównianych programach dla nastolatek to coś, co powinno być zabronione ustawowo i karane naprawdę fikuśnymi rodzajami kary śmierci, na przykład przez nacinanie ciała w losowych miejscach, zasypywanie solą i zakopywanie żywcem.

NAUCZ SIĘ TEKSTU PEDALE.  Są pewne granice i to, że jesteśmy w Schengen nie upoważnia nikogo do tego, by robił sobie co mu się żywnie podoba. Jak już śpiewasz, to przynajmniej, z czystego kurwa szacunku nie myl zwrotek, nie improwizuj, a jak już się pomylisz, to miej kurwa cywilną odwagę przyznać „jestem do chuja” i „spierdoliłem”. A nie kurwa uśmiech i ruch sceniczny.

Właśnie. Co to kurwa jest za ruch sceniczny? Do Beatlesów możesz sobie tańczyć nawet nago i z bananami w tyłku, ale w domu, kiedy widzi to tylko twój pies i twój chłopak. A nie na scenie.

O czym ja w ogóle mówię? To jakaś abstrakcja, tego klipu nie ma, to jakieś zderzenie hadronów albo coś w tym klimacie. Nie może go być. Ale, na wszelki wypadek – zero na dziesięć, pedale.

<Britney Spears, Beck, Red Hot Chilli Peppers, syn Franka Zappy, Ben Harper, Lily Allen, Nelly Furtado, Peaches, Flaming Lips, Kylie Minogue, Sophie Ellis-Bextor, Marlon Brando, All Saints, Ladyhawke, Donna Summer, Pink, Jane’s Addiction, Gwen Stefani>

Kto wie? Kto odpowie? Tak?
Greg Kurstin?
Który masz numer w dzienniku, dziecko?

Greg Kurstin, producent, muzyk, dyrektor muzyczny, człowiek, który grał do kotleta Marlonowi Brando. 1/2 duetu The Bird and the Bee, który właśnie wydał nowy album.

W The Bird and The Bee Kurstin robi za pszczołę, rolę ptaka odgrywa Inara George, której imię i nazwisko może być powodem do żartów, bo przecież co byście zrobili, gdybyście nazywali się np. Izabela Jerzy albo Aleksandra Gustaw.

Pierwszy album zdarzył się w roku 2007, oceny oscylowały w okolicach 6/10, 4/6, 3/5, 6.1/10.0,  miał „Fucking Boyfriend”, który to singiel (ilu zespołom udałoby się sprzedać piosenkę z „fuck” w tytule?) zawędrował na szczyt tanecznej listy przebojów w Stanach Zjednoczonych. Great Success.

„Ray Guns Are Not Just Future” zaczyna się fanfarem, na który to fanfar zespół zapracował, co pokazuje już następna, prawdopodnie najlepsza piosenka na płycie. No bo kurwa te handclapy, ten wokal, te klawisze, ten refreeeeeen, hey boy, won’t you make out tonight, dlaczego tak szybko się kończy? Handclapy robią tę piosenkę. I to robią ją jak chuj.

Następny kawałek jak z reklamy, takiej wiecie, idzie modny nastolatek ze słuchawkiami w uszach, wyciąga swoją muzyczną Nokię i wokół niego ma miejse mnóstwo utartych gagów i wesołych zdarzeń, na końcu spotyka modną nastolatkę i się modnie i nastoletnio całują. Czyli jest wesoło, skocznie, jak będę dzisiaj odbierał dziewczynę z pracy to sobie pewnie posłucham.

Kawałek numer trzy szybko mija, i docieramy do kawałka prawie tytułowego, to jest Ray Gun. Refren jedzie Lily Allen, ale w kontekście wstępu do tego tekstu nie ma co sie za bardzo dziwić. Poza tym Lily nie miała takich podkładów. Miała równie dobre, ale inne. Ja wesoło kiwam głową.

„Love Letter to Japan” konkuruje z „My Love” w wiadomej kategorii. Orientalne klawisze, zwrotka szept niemal gejszy, ale znowu, refren rozpierdala. Ja widzę, jak oni łażą po japońskim ogrodzie we Wrocławiu, wodospady bonsai szumią, a dookoła nich tańczy banda skośnookich siks w kimonach, udzielając się w chórkach. Miecie.

„Meteor” z kolei zaczyna się niespokojnym klawiszem, by za chwilę raz, dwa, trzy, cztery, raz, dwa, trzy, przejście, bicioorrrrrrr! I to niby prosty, ale z rozmaitymi przeszkadzajkami w tle, gęstniejący na refrenie. Następny „Baby” rozmyty, jakby przez zaparowaną szybę słuchany. Lubię. Jak idzie to „Baby, baby, baby” człowiek czeka na jakieś uderzenie, a tu szept. Taki żart-koncepcja.

Po krótkim przerywniku w postaci bębnowego „Phil” mamy „Polite Dance Song”, gdzie tytuł mówi w zasadzie wszystko.

„You’re a Cold” mogłaby zaśpiewać Gloria Gaynor dla panów w białych garniturach. „Witch” to ten klimat, że ta piosenka mogłaby nie mieć słów, tytułu, a słuchając jej i tak zorientujesz się, o czym jest. Kojarzycie przecież „Karuzele, skutery, rodeo”, wiecie o czym mówię.

„Birthday” mam za dwa tygodnie, ale fajnie, że ten kawałek jest już teraz. Karma istnieje, ten song jest idealną przeciwwagą dla „Birthday” Junior Boys. Takie wiecie, jedne urodziny spędzane sam na sam z zepsutym samochodem w środku lasu, a następne z cyklu impreza życia.

Zamykający album „Lifespan of a Fly” mogę tylko zacytować: „I must go/I miss you so/my time has finally come”. Ej no, zostańcie jeszcze. Osiem na dziesięć.

Love Letter to Japan

My Love

www.myspace.com/thebirdandthebee

W każdym razie rudy Daniel jest zajebistym hakerem, co zajebiście włamuje się na porno strony gwałcicieli i zmienia im hasła. Za moment ten gwałciciel-amator go dojedzie i będzie zabawa, bo widziałem już ten odcinek, taki jestem. A Grześ żyje, ale to tajemnica.

Płyta „Rules” premierę ma w marcu, ale sobie tylko znanymi kanałami dotarłem do niej już wcześniej i miałem okazję przesłuchać. Band jest z Berlina i – co dziwne – nie ma żadnego polskiego nazwiska w składzie, ale pewnie znają i lubią Wichniarka. Pierwsza płyta była, całkiem niezła, „Burn”, „Fireworks” i takie tam. Bez szału dupy, ale całkiem przyjemnie. I to samo można powiedzieć o płycie numer dwa. Ani gorsza, ani lepsza, takie zwyczajne 6-7/10.

Jakiś koleś stara się rozgryźć tajemnicę Żanety, a babcia Maria każe jej go, cytat, „zbajerować”. Uliczny język polskiej telenoweli.

Pierwszy na myspace pojwił się prawdopodobny singiel „Island”, fajnie się do tego gibie nóżką, automatyczne skojarzenia z !!! i Hot Chip, tylko mniej dance, a bardziej chillout. Cowbell! Cowbell jest ważny, co wiedzą fani The Rapture (pozdrawiam) i fani Out of Tune (nie pozdrawiam). Końcóweczka miodzio.

A z pana Romana to się stary podrywacz ostatnio zrobił, milion dup na każde jego skinienie, zaprosił jedną do kina, ale fo pa zniweczyło idealną randkę. Spokojnie panie Romanie, zostało jeszcze 999 999 innych. A ta miała na imię Honorata, co powinno ją automatycznie zdyskwalifikować. Ale coż, pana penis, pana sprawa panie Romanie. „Skocz mie na chuj, Honorato.”

Strasznie fajny kawałek „Courage”. Gitarka że mucha nie siada. W ogóle gitara chodzi na tej płycie bardzo płynnie i przyjemnie.

O całym albumie można powiedzieć „przyjemny”, „płynny”, „spójny”. Na imprezę niezbyt, chyba, że na afterparty. Ale do wieczornej kawki z papierosem, albo posiadóweczki z kumplem przy piwie bardzo bardzo. I pewnie nieraz go w takiej sytuacji odpalę.

Chillin. A „Dead End” to chyba najlepszy kawałek.

O, policja w sprawie gwałciciela. Ech, te codzienne dramaty każdego z nas.

http://www.myspace.com/thewhitestboyalive

Playlista karnawałowa została podzielona na dwie części, pierwsza – w klimatach oldskulowych, druga z ostrzejszym bitem, do bardziej pijackich podskoków. Dziś jedziemy ze starociami.

Zaczynamy, wszyscy goście już siedzą, wódka na stole, na jedną nóżkę, na drugą nóżkę, trzeci dla kurażu i jedziemy.

1. Boney M – By the Rivers of Babylone

Najpierw spokojnie, wszyscy zorientowali się o co chodzi, ciągną na parkiet i tańczyyyyymyyy.

2. ABBA – Mamma Mia

Pozostajemy w klimacie, oh yeah, trochę weselej.

3. ABBA – Does Your Mother Know

ABBA po raz drugi, tym razem z gitarką.

4. Michael Jackson – Black or White

Gitarka z ABBY ma tylko jednego następcę. Za to jakże zajebistego. No i Kevin z Tyrą Banks w teledysku.

5. Jermaine Stewart – We Don’t Have to Take Our Clothes Off

90% sali nawet nie zauważy, że zmieniła się piosenka.

6. Madonna – Material Girl

Czas wreszcie na jakąś kobietę. Panie się popisują, kokieteria, panowie dają z siebie wszystko.

7. Madonna – True Blue

Robi się słodko, czyż nie?

8. Barry White – Sho You Right

Równie słodki głos faceta o strasznie krzywdzącym nazwisku.

9. George Harrison – Got My Mind Set On You

Każdy Beatles był genialny, prawda?

10. The Beatles – Twist and Shout

Tej piosenki nie mogło nie być w tym miejscu.

11. Chubby Checker – Let’s Twist Again

Tak, wiem, jestem przewidywalny. Ale co ja mogę?

12. Richie Valens – La Bamba

Holy shit, it’s La Bamba!

13. Ricky Martin – Livin La Vida Loca

Pechowa trzynastka dla najnowszej piosenki w tym playliście. Ktoś złamie nogę.

14. Gloria Estefan – Conga

Kurwa, czyż to nie jest najbardziej wyrywający na parkiet kawałek świata?

15. Gipsy King – Volare

Wszyscy rączki na ramiona, i dajemy z wężykiem!

16. Loft – Mallorca

Zostając w klimacie, ale zmieniając epokę. It’s Mallorca!

17. Paradisio – Bailando

Jedyna wersja tej piosenki. Loona nie istnieje.

18. Ace of Base – Beautiful Life

Powoli kończą mi się komentarze dla piosenek, a jeszcze długa droga przed nami.

19. Ace of Base – All That She Wants

Troszeczkę zwalniamy, wbijamy się w klimat balladkowy.

20. Fun Factory – I Wanna Be With You

Check it up, check it up, oh yeah, o w mordę.

21. Spandau Ballet – True

Znacie jakiś inny ich kawałek? W każdym razie prawdopodobnie najlepsza ballada lat osiemdziesiątych. Przytulamy się!

22. Cyndi Lauper – Time After Time

Przytulańców ciąg dalszy. Jedna z dwóch piosenk Cyndi Lauper, ale za to jaka.

23. Alphaville – Forever Young

Cztery litery: h, y, m, n.

24. Culture Club – Karma Chameleon

Powoli wychodzimy ze smętnego klimatu. Ilu ludzi potrafi tak szybko wypowiedzieć „karma, karma, karma, karma”?

25. Fun Factory – Doh Wah Diddy

There she was, just walking down the street singin’ Doh Wah Diddy Diddy Dah Diddy Doh. No sory. I cheerleaderki!

26. Eiffel 65 – I’m Blue

Zostając w klimatach Doh Wah Diddy, Dabu Di, Dabu Daj.

27. La Bouche – Be My Lover

Tym razem rarari. A grali niedawno koncert w Katowicach, wiedzieliście?

28. Mr. President – Coca Jambo

Co robi Coco Jambo? Jaja je.

29. Captain Jack – Heyo Captain Jack

Left right, right left, czyli prawdziwe prawy do lewego.

30. Culture Beat – Mr. Vain

Oooooostrooo, czyż nie?

31. 2 Unlimited – No Limit

Let me hear you say „YEAH!” Jedziemy bez ograniczeń, możemy wszystko. No i ten flipper.

32. Snap – Rythm Is A Dancer

33. Corona – The Rhythm of the Night

Rytm nocy, rytm życia.

34. Gala – Freed From Desire

Czego chcieć więcej niż miłości i wolności?

35. Patti Smith – Because The Night

Ten refren! Ten kurwa refren! No ja jebię.

36. Whitney Houston – Dance With Somebody

Evergreen. Nic więcej nie powiem.

37. Jefferson Airplane – Somebody to Love

Pozostając w sferze „somebody, trochę bardziej love. Wersja Jima Carreya też się nada.

38. Gloria Gaynor – I Will Survive

Czarny głos to jest to.

39. KC & The Sunshine Band – Get Down Tonight

Przerzucamy się na chórki.

40. Village People – Y.M.C.A.

Wszyscy robią ten słynny układ!

41. Jackson 5 – ABC

Do re mi, ABC, 123, baby, you and me.

42. Sister Sledge – We Are Family

Ktoś ma jakieś pytania?

43. Bee Gees – Stayin’ Alive

Everybody ręce do góry i clap your hands!

44. MC Hammer – Can’t Touch This

Podobno najlepszy podkład do striptizu, co miejmy nadzieję nigdy nie zostanie udowodnione.

45. Michael Jackson – Billy Jean

Czy jest potrzebny jeszcze jakikolwiek komentarz?

46. Prince – Purple Rain

Taka wersja, bo na Youtube nie da się znaleźć innej. W każdym razie pora znów się poprzytulać. Panowie proszą panie.

47. Righteous Brothers – Unchained Melody

Wasi dziadkowie do tego tańczyli. Klasyka.

48. Elvis Presley – My Way

Sinatra czy Elvis? Jestem profanem i wybieram Elvisa.

49. Elvis Presley – Little Less Conversation

Od razu przeskakujemy do czegoś ostrzejszego. To już ten moment, że nie ma co się szczypać.

50. The Pointer Sisters – I’m So Excited

Przedostatni kawałek. Wytańczmy się!

51. ABBA – Dancing Queen.

To musiała być ABBA.

Koniec. Wkrótce część druga, a tam też się będzie działo. Zapraszam i polecam się na przyszłość.

Od „Nieprzytomnej z Bólu”, przez „Galanterię” aż po „Papierowy Księżyc”, wszystko fajnie, pięknie, czekamy na druga płytę, gramy nowe kawałki na żywo, dajemy nowy kawałek na Myspace i łapiemy w chuj odtworzeń, radość, miłość i Coca-Cola.

„Państwa-Miasta”, które dano nam ładnych parę miesięcy temu bronią się. Wiraszko dalej nawija w swojej metaforyce, która jednym się nie podoba, a drudzy stawiają ją wyżej od dramatów Szekspira, co można uznać za całkiem zabawne. Jedno trzeba im oddać – pięknie wpasowują się we współczesny popslang i photoblogi, źli chłopcy po kieszeniach mają czas, a słowa słodkie jak delicjie powtarza co druga para na ławce w parku.

Dużo ważniejszym jest fakt, iż Muchy jak mało kto bronią się muzycznie. I to bronią się nadal. Bo „Państwa-Miasta” to świetny kawałek. Typowo muchowa gitarka nie traci świeżości, klawisze dają fajne tło, mostek płynnie przenosi nas do refrenu z perką z cyklu „trash-trash-trash-uuuuuu”.

Dodatkowo – piosenka ma niezłego kopa (BTW, ktoś rozumie coś z tej reklamy „Przyspiesz i postaw na pałer, moja fryzura to wytrzyma!”?) i fajnie się do niej giba nóżką. Czego chcieć więcej od pop-rockowego kawałka?

„Państwa-Miasta” dają uzasadnioną nadzieję na godnego następcę „Terroromansu”, przezwyciężenie syndromu drugiej płyty i takie tam. Generalnie  – czekamy i słuchamy. Mimo, że „setny dzień nasz czas chodzi przy nodze” zastanawia bardziej niż „obok klatki z orłem połykam barszcz.”

http://www.myspace.com/muchyband

Najpierw płytowo. W kwestii świat – trzecie miejsce ex aequo zajmują weteran Maxio Tundra i debiutant Juvelen. Wiadomym było, że skoro Jacobs wydaje nową płytę po raz pierwszy od lat sześciu, to szumu narobi więcej niż szynszyl na białym podczas orgietki z paniami szynszylami. I stało się, zgarnął brąz w kategorii płyta roku i złoto singlowe, ale o tym za chwilę. Juvelen zachwycił mnie już w zeszłym roku swoją epką, a, że długogrająco wydał się dopiero w tym to chętnie wcisnę go na podium. Chudy chłopak jest, to się koło Tundry zmieści. Nagrał naście najbardziej jacksonowych kawałków since Beck’s „Debra” i miecie.

Drugie miejsce dla tych, którzy są w szczytowym momencie swojej kariery i mieli nagrać płytę roku, a, że nie nagrali, to są na drugim. TV on the Radio i „Dear Science”. Płyta bardzo dobra, momentami genialna, ogólnie wysoki poziom wpytowości utrzymany. Drugie miejsce z żalu, że nie jest lepsza. Że nie nagrali swojego „Revolver”. A mogli.

Pierwsze miejsce, ladies and gentleman – M83, Saturdays = Youth. Płyta wakacji, płyta roku and so on. Najczęściej odsłuchiwany przeze mnie album miesięcy letnich, a że miesiące letnie są najfajniejsze, to zasłużenie na pierwszym miejscu.

3. Max Tundra – Parallax Error Beheads You / Juvelen – 1
2. TV on the Radio – Dear Science
1. M83 – Saturdays = Youth

Longplay, a sprawa polska. Niczego topowego w tym roku nie było, więc nagrody zostały przyznane za albumy przyzwoite. Bez zbędnego rozwodzenia się i długich pożegnań. Trzecie miejsce – Cool Kids of Death z „Afterparty”. Przede wszystkim za udany comeback po słabej trzeciej płycie, słuszną zmianę stylu i ogólnie niezłe kawałki. Cała alternatywna Polska chodzi i nuci „Nagle Zapomnieć Wszystko”. Fajnie.

Miejsce drugie – O.S.T.R. To Ostry, prawda? Prawda.

Złoto zgarnia Afro Kolektyw. Rzutem na taśmę, poza tym zapunktowali, bo się na koncert niedawno wybrałem i mnie Afro po bucie pomiział. „:*” Mężczyźni są odrażająco brudni i źli.

3. Cool Kids of Death – Afterparty
2. OSTR – Ja Tu Tylko Sprzątam
1. Afro Kolektyw – Połącz Kropki

Pozostając jeszcze na chwilę przy płytach – najgorszy album roku. Subiektywnie, bo pewnie było w tym roku dużo gorszych, ale te mnie zdecydowanie najbardziej wkurwiały.

Świat – „Viva la Vida„. No sory. Coldplay zafundował flaki z olejem, a w radiu lecą nonkurwastop. Na te smyki reaguję agresją, pianą z pyska i wydzieliną z nosa. Zgińcie.

Polska – „Out of Tune„. PRZECIĘTNIACTWO. Nie, Ałtofsi nie są zajebiści. Eryczek nie jest cool. Mam nadzieję, że to ich ostatnia płyta, bo niestety nie są „Killer Pop Machine”. A fanów mają nawet bardziej denerwujących niż Coma, a to sztuka.

Tym miłym akcentem kończymy sprawę płyt, a przechodzimy do singli.

Najniższy stopień podium w kategorii „Świat” dla Neon Neon. Bezczelnie eightiesowy singiel zjadł mi pół wiosny, a i teraz chętnie do niego wracam. Poza tym to tribute dla pierwszej ofiary Gwiazdy Śmierci, więc od razu miał plusa. Told her on Alderaaaaaan….

Drugie miejsce, niespodziewanie i totalnie z zaskoczenia. Eee? Ta pizda z MTV? Tajest, ta pizda z MTV. Mówcie co chcecie, ale kawałek nuci się sam, każdy go zna, a Rihanna to fajna sucz. „Disturbia” zaskoczyła mnie gdzieś w barze i zjadła mnie na śniadanie bambambirambam. Do tego tłuściutki bicik i nośny refren, czego chcieć więcej.

Miejsce pierwsze wspomniane już wcześniej, Max Tundra i jego absolutnie genialne „Which Song”. Wydawałoby się, że takie połączenie melodii i połamanego rytmu jest absolutnie nie-możliwe/wykonalne/prawdopodobne/etc. Ale Tundra potrafi, nagrywa i funduje niejako bonusowo tekst równie zabawny i bezpretensjonalny jak u Russian Futursits. Zdecydowane zwycięstwo, Jacobs cieszył się już na kilkanaście metrów przed metą, rekord świata pobity bez wysiłku.

3. Neon Neon – I Told Her on Alderaan
2. Rihanna – Disturbia
1. Max Tundra – Which Song

W kwestii polskiej, mamy co następuje. Brązowy medal zawisł na szyi, zawistne spojrzenie kieruje się na wyższe stopnie podium, ale niestety, nie dało się. OSTR i „1980″, zaraz chyba połamie skrzypce na głowie zwycięzcy. W swoich pierwszych Jordanach chciał latać ku niebu, ale nie tym razem.

Drugie miejsce, ale chłopak jak dąb, więc i tak ma się wrażenie, że stoi wyżej od złotego medalisty. Afro, a zaraz za nim cały zespół i „Chcę umrzeć zagłaskany na śmierć.” Bóg Ojciec, Syn Boży, Duch Święty i AfroJax. Ehe. No i Wiraszko z Maciejewskim na ficzeringu.

Złoty medalista może być tylko jeden – „Brał Cię w Aucie”. No bo sory, ale czy była w tym roku popularniejsza piosenka, którą nuciłby KAŻDY? Genialny pastiż, świetny background lat dziewięćdziesiątych i Franek Kimono. Do tego refren catchy jak jasna cholera. Ja wysiadam, moje dziecko będzie znało ten kawałek z radia.

3. OSTR – 1980
2. Afro Kolektyw – Chcę Umrzeć Zagłaskany Na Śmierć
1. Sokół, Pono i Franek Kimono – Brał Cię w Aucie

Najgorszy singiel roku. Drażliwa kategoria, zaraz wyrzucę radio za okno. Szybka piłka, bo nie bardzo chce mi się już pisać. Świat – dowolny singiel z nowego Coldplaya. Nie wiem ile ich było, wszystkie brzmią tak samo i tak samo denerwują. Polska – Video i Ania Wyszkoni – „Soft”. No kurwa. Hej hej. Zresztą cały zespół Video i jego „Wciągasz jak wideo gra” czy „Weź nie pierdol bejbe” to temat na felieton o zdecydowanie negatywnym wydźwięku. Boże, widzisz i nie grzmisz.

Eventy. W tym roku obrodziło nam koncertami w naszym kraju, ale skupmy się na najważniejszych. Najlepszym wydarzeniem roku był zdecydowanie OFF Festival. Za Of Montreal, czy Mogwai byłem w stanie zapłacić dużo więcej, a Rojek zafundował mi oba za cenę jednodniowego biletu. Brawo. A pomyśleć, że jeszcze dwa lata temu śmiałem się, kiedy takie zespoły pojawiały się w ankietach „Kogo Rojek ściągnie na OFFa.” Zwracam honor.

Największe rozczarowanie – Heineken „Wyzysk” Open’er Festival, Heineken „Zbieramy śmieci” Open’er Festival, Heineken „To już było” Open’er Festival. Ceny biletów poszły w górę, a organizatorzy nie ściągnęli żadnego wymiatacza. Kogoś na poziomie Bjork, Beastie Boys czy Sonic Youth sprzed dwóch lat. Zamiast tego pozbierano wykonawców, którzy występowali już w naszym kraju i to wcale nie tak dawno. Wszyscy, Roisin, Editors, Jay-Z, Badu, Cocrosie, Goldfrapp, Massive Attack, Interpol są nieźli, nawet bardzo dobrzy, ale, cholera, TO JUŻ BYŁO. A nie było gwiazd. Że o tym nieśmiesznym żarcie z Sex Pistols nie wspomnę. A wystarczyło ściągnąć Modestów. Albo Radiohead.

Media:
Max Tundra – Which Song – http://hypem.com/track/728166/Max+Tundra-Which+Song
Juvelen – Don’t Mess – http://hypem.com/track/661079/Juvelen-Don%27t+mess
TV on the Radio – Golden Age – http://www.youtube.com/watch?v=hCcEg0tok8o
M83 – Kim and Jessie – http://www.youtube.com/watch?v=J9yvItZAjfY
Cool Kids of Death – Nagle Zapomnieć Wszystko – http://www.youtube.com/watch?v=OQcOh8Iu8ao
OSTR – 1980 – http://www.youtube.com/watch?v=hWeHH5uG_u8
Afro Kolektyw – Chciałbym Umrzeć Zagłaskany Na Śmierć – http://www.wrzuta.pl/audio/tjPf82nSwk/01-afro_kolektyw-chcialbym_umrzec_zaglaskany_na_smierc__seksualna_czekolada_ii___feat._muchy_-d2t
Neon Neon – Told Her On Alderaan – http://hypem.com/track/682188/Neon+Neon-I+Told+Her+On+Alderaan
Rihanna – Disturbia – http://www.youtube.com/watch?v=a6zdhHLvT7k

1. Na samej, samiutkiej górze nie istnieje podział muzyki na gatunki. Istnieje podział na muzykę gównianą i zajebistą.
2. Każda muzyka jest robiona w mniejszym lub większym stopniu dla pieniędzy. Koniec, kropka.
3. Muzyka nie ma na celu niesienia przekazu. Są wyjątki od tej reguły, ale muzyka ma generalnie sprawiać przyjemność i doszukiwanie się tanich ideologii w piosenkach jest idiotyzmem.

ad. 1 Strasznie mnie śmieszy, kiedy ktoś mówi “pop to gówno”, “rap jest chujowy” etc. Można powiedzieć “Nightwish jest beznadzejny” albo “Coma to gniot”, ale uogólnianie do całego gatunku jest krytynizmem. W każdym rodzaju muzyki znajdują się zajebiaszcze i gówniane zespoły.

ad. 2 Jeszcze zabawniejsze jest dzielenie muzyki na komercyjną i niekomercyjną. KAŻDA muzyka jest komercyjna, bo muzyk tworząc muzykę ZARABIA. Więc nie myślcie sobie, że jacy to wy nie jesteście alternatywni, bo słuchacie prawdziwych, niekomercyjnych artystów, którzy wychowali się na ulicy i znają życie. I nie robia muzyki dla pieniędzy, tylko chcą przekazać coś ważnego, są wolontariuszami dobrej woli, jeżdżą do Afryki, solidarnie żrą bambusy i nauczają ludzi. Aha, no pewnie.

ad. 3 Ma duży związek z poprzednim punktem. Tekściarz pisze tekst taki, jak chcesz usłyszeć, bo dajesz się nabierać na takie właśnie chwyty i myślisz, jaki on to jest fajny, bo zna życie. On to ma w dupie, napisał tekst, który ma się sprzedać. Po prostu. Słuchając Analogs nie buntujesz się przeciwko światu, słuchając Dimmu Borgir nie wyznajesz szatana, słuchając Radiohead nie jesteś niezal-romantykiem, etc. Piosenka nie ma zbawić świata, ani tym bardziej ciebie. Frank Zappa ładnie powiedział: „I wrote a song about dental floss but did anyone’s teeth get cleaner?” Muzyka sprawia przyjemność, ale nie naprawi twojego życia.

Fun fact: „Aha” pisze się przez samo „h”. Zadziwiająco częsty błąd. Dziękuję za uwagę, zapraszam do czytania i nie zgadzania się ze mną.